گفتمان منفعت

«منفعت‌جویی انسان» تا ته به بطن استخوانمان فرو رفته. این فرض را چطور می‌شود تغییر داد؟ چطور باید گفت همه‌ٔ کردارهایی را که بنابر معیار خودخواهی توجیه می‌شوند، می‌توان بنابر معیار دگرخواهی هم توضیح داد.

حکایتْ حکایتِ هژمونیک شدن گفتمانی به‌جای گفتمانی دیگر است. 

سخت است. سخت شد.

  
نویسنده : بهرنگ صدیقی ; ساعت ٧:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۱/٢۳

پی‌نوشت

قصد کرده بودم وجیزه‌ای در ادامه «در باب تعارضی عمیق و دَم‌افزون» از زبان بوردیو بنویسم، دیدم به آنی که «س» در نظرات همان یادداشت گفته چندان نمی‌توانم اضافه کنم.

من هم کاره‌ای نیستم. حرفی دارید یقه «س» و بوردیو را بگیرید بابتش.

  
نویسنده : بهرنگ صدیقی ; ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۱/٤

سروته‌کردن جامعه‌شناسی نظم

زمانی بود که جامعه‌شناسی فکر و ذکرش آسیب‌های اجتماعی بود. فکر می‌کرد که چرا بعضی‌ها سربه‌راه نیستند. اینها کیستند؟ چطور این‌طور شده‌اند؟ این دغدغه، دغدغهٔ نظم موجود هم بود؛ اینکه مبادا این جریانات چنان فراگیر شوند که سنگ روی سنگ بند نشود!

حالا اما نمی‌دانم همان جامعه‌شناسان با آن فکر و ذکرها سرشان کجا گرم است. من اگر جایشان بودم فکر می‌کردم چطور است که هنوز نظم قبلی سر جایش باقی مانده؟ چرا همه چیز چپه نمیشه؟ این سرازیری، آنهم با این شیب و شتابش، تا قعر کدام جهنم می‌برد ما را؟

من اگر جایشان بودم ترمزها را چک می‌کردم حتماً.

  
نویسنده : بهرنگ صدیقی ; ساعت ٦:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٦/۱/٤
تگ ها :