جامعه‌شناسی مردم‌مدار، رادیکال‌ترین شکل سیاست

بارو نمی‌کنی؟ به بوردیو گوش کن:*

شاید رادیکال‌ترین رویکرد به مسئلهٔ سیاست این باشد که پرسشی را که مارکس و انگلس [در ایدئولوژی آلمانی] در مورد هنر طرح کرده‌اند، در مورد سیاست مطرح کنیم. آنها پس از تحلیلِ متمرکز بودن ظرفیت و توان تولید هنری در دستان افراد کم‌شمار و همراه با آن (یا حتا در نیتجهٔ آن) بی‌بهرگیِ توده‌ها، جامعه‌ای (کمونیستی) را به تصویر می‌کشند که در آن «نقاش وجود ندارد، اما هستند کسانی که در کنار کارهای دیگر نقاشی می‌کنند» و در آن، به‌یمن رشد و توسعهٔ نیروهای مولد، و کاهش عمومی ساعات کار (به‌واسطهٔ توزیع برابر و کاهش سراسریِ تولید) «همگان اوقات آزاد کافی برای پرداختن به امور کلیِ جامعه- چه نظری و چه عملی- خواهند داشت.» «سیاستمدار وجود ندارد اما هستند کسانی که در کنار فعالیت‌های دیگر به سیاست می‌پردازند.»

*بوردیو، پی‌یر (۱۳۹۰). تمایز. ترجمهٔ حسن چاوشیان. تهران: ثالث. ص ۵۴۷

  
نویسنده : بهرنگ صدیقی ; ساعت ۱۱:٠۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱٢/۱٠