دموکراسی پارلمانی: عناصر غیرقراردادی در وکالت سیاسی

گوش کن، گوش کن. بوردیو سخن می‌‌گوید:*

...به‌قول دورکم، همهٔ عناصر قرارداد وکالت سیاسی قراردادی نیستند. از این رو آنان (موکلان) به‌صورت اکیدتر و قوی‌تر دچار تناقض میان برنامهٔ اعلام‌شده توسط سخنگو (وکیل) و برنامهٔ تلویحی دیگری می‌شوند که ریختار سخنگو فاش می‌کند؛ مخصوصاً از آن‌جایی که به‌دلیل شرایط پنهان دسترسی به صلاحیت سیاسی (به‌ویژه تحصیلات)، صاحبان انحصار تولید یا حتا بازتولید این برنامهٔ آشکار، خود محصول شرایط اجتماعی تولیدی (که در نشانه‌های مرئی ریختار آنها قابل مشاهده است) هستند که احتمالاً با شرایط اجتماعی موکلان آنان تفاوت دارد. درمقابل، کسانی که هدفی جز حفظ وضع موجود ندارند، می‌توانند خود را از این تلاش و تقلای شفاف‌سازی اصول‌شان معاف کنند و نیروی خود را روی ارائهٔ ضمانت‌های برنامهٔ درونی‌شدهٔ حفاظت و پاسداری، که به هیبت شخص خودشان و، تشخص و برازندگی و فرهنگ و همچنین امتیازهای آن (القاب اشرافی، مدارک تحصیلی و غیره) درآمده است، متمرکز سازند. سلوک بدنی، طرز بیان و تلفظ آنها به‌صورت خودجوش با کلام‌شان هم‌خوانی دارد: هم‌آهنگیِ مستقیم و بی‌واسطه، کامل و طبیعی میان گفتار و سخنگو.

* بوردیو، پی‌یر (۱۳۹۰). تمایز. ترجمهٔ حسن چاوشیان. تهران: ثالث. ص ۵۸۳

  
نویسنده : بهرنگ صدیقی ; ساعت ۱۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳٩٥/۱٢/۱٠